''We hopen met dit project een mooi visitekaartje voor Belgisch hardsteen af te
hebben gegeven.'' Roderick Nijenhuis en Rein van der Mijle, van het gelijknamige
Natuursteenbedrijf Van der Mijle, steken hun liefde voor het materiaal niet
onder stoelen of banken en zijn zichtbaar trots op de nieuwe vloer in het
Maritiem Museum in Rotterdam.
Toen op de burelen van Natuursteenbedrijf Van der Mijle een CD binnenviel van
Koninklijke aannemingmaatschappij Van Waning, met daarop de tekeningen van de
vloer van het Maritiem Museum in Rotterdam bedachten ze zich geen moment. "Wij
hebben vrijwel direct contact opgenomen met de Belgische hardsteengroeve
Carrières du Hainaut. Dit project móésten we binnenhalen. Wij waren bang dat ze
er anders wellicht weer Chinees spul in zouden gooien en onze liefde voor de
Belgische hardsteen is zo groot, dat wij dit mooie project echt wilden
veroveren." De directie van Natuursteenbedrijf Van der Mijle vertelt dat ze nog
op zondagavond om elf uur een offerte in elkaar aan het timmeren waren, in
Carrara, waar ze zich op dat moment bevonden om een aantal blokken Statuario
marmer te kopen. "We hebben een scherpe prijs neergelegd, maar het bleef een
dure vloer. 'Het zal 'm wel niet worden', dacht ik nog", aldus Nijenhuis
Aangenaam verrast Maar de heren werden aangenaam verrast. Quist Wintermans Architekten had de
keuze voor Belgisch hardsteen vast in het bestek gezet en als referentieproject
Museum Simon van Gijn in Dordrecht aangedragen. In dit verstilde huis en museum
is te zien hoe het leven er honderd jaar geleden uitzag. In de moderne entree
liggen tegels van 40 x 40 cm Belgisch hardsteen op de vloer. "Maar dat is de
standaardkeus. De selectie die we hier hebben gebruikt, is mooier, zeker gegeven
het tegelformaat", vertelt Nijenhuis. "We hebben op verzoek van aannemer,
conservator en architect een aantal monstertegels gepresenteerd. Daar zat iets
te veel leven in naar hun smaak. Hoewel dat bij hardsteen hoort hebben we er op
hun verzoek goed op gelet. En met de nodige voorlichting over het materiaal,
kregen wij het groene licht. Er zit een prachtige selectie tegels in."
Op de schop De nieuwe vloer is onderdeel van een verbouwing waarna het Maritiem Museum zich
niet alleen wil presenteren als museum, maar ook als ontmoetingsplaats en
culturele plek in het centrum van Rotterdam. Het museum in de Maasstad is
oorspronkelijk ook een ontwerp van architect Wim Quist en werd in 1986
opgeleverd. In 1999 is het uitgebreid met een nieuwe vleugel door Quist
Wintermans Architekten. Voor het museum zijn gastvrijheid en vernieuwing steeds
belangrijke speerpunten geweest en daarom ging dit jaar de entreehal op de
schop. De architect liet zich voor het maritieme gevoel van het gebouw vooral
inspireren door de geometrische vormen en zichtbare contructies van schepen. Ook
interieurarchitect Ramin Visch liet zich inspireren door de scheepsbouw, maar
zocht het vooral in de details: imposante stalen oppervlaktes, ruw beschilderd
en grof gelast. De entreehal wordt kleurrijk aangekleed met een oranjerode
stalen contructie.
Stroeve, sterke vloer De bestaande epoxy grindvloer, die destijds om budgettaire redenen is gekozen,
was versleten. Over de keuze voor hardsteen zegt architect Paul Wintermans:
"Belgisch hardsteen past als materiaal goed bij het kloeke gebouw. Qua kleur,
maar ook in functionele zin. Er was een stroeve, sterke vloer gewenst." De
lichte muisgrijze gevlamde tegel van Carrières du Hainaut viel bij hem in de
smaak omdat hij goed in het kleurenpalet paste. En omdat je op een gevlamde
tegel het minste ziet, is hij zeer geschikt voor een openbare ruimte zoals het
Maritiem Museum. "Carrières du Hainaut is de enige groeve die zo'n lichte
gevlamde tegel kan leveren. Anderen borstelen 'm nog verder na en daar wordt hij
donkerder van."
Uitzonderlijke productie In totaal legde Natuursteenbedrijf Van der Mijle 1253 m² hardsteen in het
Maritiem Museum. Dat is de netto hoeveelheid, maar volgens Nijenhuis mag daar 40
procent bij opgeteld worden voor de bruto hoeveelheid natuursteen die voor dit
project nodig was."We hebben gewerkt met het opmerkelijke tegelformaat van 84,7
x 84,7 cm. Een uitzonderlijke productie dus. Er zijn veel meer platen nodig om
deze moeilijke formaten uit te zagen én bovendien de natuurlijke defecten te
vermijden." Het formaat van de tegels werd bepaald door de dragende
betonkolommen in het gebouw. Er gaan nu precies elf tegels van het hart van de
ene kolom tot aan het hart van van de volgende kolom. Dat oneven aantal was een
wens van Quist Wintermans Architekten; het levert een mooi plaatje op. "De
architect had de vloer helemaal uitgetekend. Dat hebben wij natuurlijk
nagerekend om bijvoorbeeld na te gaan of hij wel genoeg voeg had berekend. Maar
daar was hoegenaamd niets mis mee", complimenteert Nijenhuis de architect en
geeft aan dat hij dat dikwijls anders ziet. En nu hij toch de loftrompet aan het
steken is: "De kolommen hebben we met de laser nagemeten. Het bleek dat het
museum akelig goed gebouwd was en nagenoeg klopt tot op de millimeter. Dat was
prettig werken."
Aanvankelijk waren er dilataties in ieder vak van 110 tegels aangebracht. "Maar
er is geen sprake van vloerverwarming en de fundatievloer was volledig zonder
gebreken. Op verzoek van de aannemer is het geheel daarom volledig gevoegd''.
De oude vloer werd overigens door Koninklijke aannemingmaatschappij Van Waning,
met wie Natuursteenbedrijf Van der Mijle prima samenwerkte, gesloopt.
Constructief hoefde er niet veel te worden veranderd, voordat de tegels van
Belgisch hardsteen er op konden worden gelegd.
Fijne put De allerlaatste gevlamde tegels worden de bouw opgereden. "Morgen moeten we
klaar zijn, en dat zijn we ook", aldus een tevreden bedrijfsleider. "Het was een
uitzonderlijk project, in eerste instantie vanwege het bijzondere tegelformaat,
maar ook omdat het om een relatief groot project gaat in een kort tijdbestek. We
hebben de vloer in krap vijf weken gelegd. Een prestatie, zeker gegeven de
tegeldikte ter plaatse van het buitengedeelte, waar een enkele tegel al gauw
over de honderd kilo woog." Om dat te bewerkstelligen, liep er gemiddeld drie
man van Van der Mijle in het Maritiem Museum. "Het was een fijn werk om op te
plannen; als we mensen overhadden, konden ze hier aansluiten." Het bedrijf uit
Dordrecht, dat sinds 1921 een gevestigde naam heeft op natuursteengebied, is met
name toegespitst op utiliteitsbouw en projecten zoals deze, maar wil niemand de
deur wijzen en maakt zeker ook tijd vrij voor overige verzoeken. Dat zorgt
ervoor dat Natuursteenbedrijf Van der Mijle een breed scala aan referenties
heeft. En met het Maritiem Museum is er weer een mooie bijgekomen. Nijenhuis:
"Dit is echt een mooi speerpuntproject in hartje Rotterdam. Ik hoop dat het
verwachtingspatroon hiermee omhoog wordt getild en dat het helpt voorkomen dat
straks overal Chinees hardsteen ligt. Hopelijk is het ook een mooie referentie
voor andere musea met nieuwbouw- of verbouwingsplannen." Architect Wintermans
laat per mail alvast weten tevreden te zijn over het eindresultaat.
Symbool van hoop Op het moment van schrijven, wordt het Maritiem Museum in een besloten
bijeenkomst heropend door prinses Margriet. De schuttingen rondom het gebouw en
de doeken voor de ruiten worden weggehaald en de nieuwe entreehal wordt
zichtbaar. Het Maritiem Museum onthult zijn nieuwe ontmoetingsplaats.
In de nieuwe tentoonstelling van het museum ontdekt de bezoeker hoe prinses
Margriet, als petekind van de koopvaardij, een symbool van hoop is voor
zeelieden en de nabestaanden van hen die het leven lieten op zee. Met haar
geboorte in 1943 gaf de koninklijke baby hoop aan de koopvaardij die dan enorme
verliezen incasseert in een van de moeilijkste fases uit haar bestaan. In een
speciaal voor deze tentoonstelling opgenomen film en met, nog niet eerder
vertoonde, objecten uit haar persoonlijk bezit, krijgt de bezoeker een uniek
kijkje in het leven van de 'maritieme prinses' van Nederland. En via kijkdoosjes
en weetjes ontdekken ook kinderen hoe het leven van een echte prinses er
uitziet. De tentoonstelling 'Prinses Margriet, boegbeeld van de koopvaardij' is
te zien tot 9 januari 2011. Maar alleen de Belgisch hardstenen vloer is al het
bekijken waard.
Meer persberichten van Natuursteenbedrijf Van der Mijle B.V.
• Sfeerpuntproject in Hardsteen “We hopen met dit project een mooi visitekaartje voor Belgisch hardsteen af te hebben gegeven.” Roderick Nijenhuis en Rein van der Mijle, van het gelijknamige Natuursteenbedrijf Van der Mijle, steken hun liefde voor het materiaal niet onder stoelen o...
